همدرد ...
	با تو ای همدرد ای عشق با تو درمان یافت این دل خانه ات جاوید آباد از تو سامان یافت این دل ای سراپا عاطفه جز یاری ات یاری ندارم ای کلامت شعر بوسه بی تو غمخواری ندارم آسمان خانه ات یک کهکشان رنگین کمان است آن نگاهت روشنی چون نو عروس آسمان است زندگا نی ات ترانه گریه هایت عاشقانه واژه هایت ساده گویی گفت و گویی کودکانه دیدگانت بامدادان اشکهایت چشمه ساران چهره ات رنگ سپیده گونه هایت لاله زاران گیسوانت آبشاران زلف جنگل زیر باران پیکرت آمیزه ای از عطر پاک گلعذاران با تو ای همدرد ای عشق با تو باران در بهاران مثل یک قطره تو دریا گمشدن در جمع یاران با تو ای همزاد همدل با توام دیوانه مستم سر مپیچم هرگز از آن عهد و پیمانی که بستم ای سراپا بی نیازی در کنارت بی نیازم با تو رودم با تو ابرم هم نشیبم هم فرازم آب و خاک و باد و آتش خانه در تو جمع در تو مهر و کین و خشم بخشش جمع در تو سر به سر تو آفتاب آسمانی بی نهایت بی کرانی دشمن سردی و ظلمت روشنی بخش جهانی
نوشته شده توسط فریاد خاموش

شعری برای تو ...
	ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای بروی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش                                      همچو بارانی که شوید جسم خاک                                      هستیم ز الودگی ها کرده پاک                                      ای تپش های تن سوزان من                                      اتشی در سایه مژگان من ای زگندمزارها سر شارتر ای ز زرین شاخه ها پر بارتر ای در بگشوده بر خورشیدها در هجوم ظلمت تردیدها با توام دیگر ز دردی بیم نیست هست اگر جز درد خوشبختیم نیست ای دل تنگ من و این بار نو؟ هایهوی زندگی در قعر گور؟                                      ای دو چشمانت چمنزاران من                                      داغ چشمت خورده بر چشمان من                                      پیش از اینت گر که در خود داشتم                                      هر کسی را تو نمی انگاشتم                                      درد تاریکیست درد خواستن                                      رفتن و بیهوده خود را کاستن                                      سر نهادن بر سینه دل سینه ها                                      سینه الودن به چرک کینه ها                                      در نوازش نیش ماران یافتن                                      زهر در لبخند یاران یافتن                                       زر نهادن در کف طرارها                                      گمشدن در پهنه یازارها                                                                         اه ای با جان من اویخته                                                                         ای مرا از گور من انگیخته                                                                         چون ستاره با دو بال زرنشان                                                                         امده از دور دست اسمان                                                                         از تو تنهائیم خاموشی گرفت                                                                         پیکرم بوی هم اغوشی گرفت                                                                         جوی خشک سینه ام را اب تو                                                                         بستر رگهام راسیلاب تو درجهانی اینچنین سرد و سیاه با قدمهایت قدمهایم براه ای به زیر پوستم پنهان شده همچو خون در پوستم جوشان شده گیسویم را از نوازش سوخته گونه هایم از هرم خواهش سوخته اه ای بیگانه با پیراهنم اشنای سبزه زاران تنم اه ای روشنان طلوع بی غروب افتاب سرزمین های جنوب                                      آه ای از سحر شاداب تر                                      از بهاران تازه تر سیراب تر                                      عشق دیگر نیست این این خبر گیست                                      چلچراغی در سکوت و تیر گیست                                      عشق چون در سینه ام بیدار شد                                      از طلب پا تا سرم ایثار شد                                      این دگر من نیستم من نیستم                                      حیف از ان عمری که با من زیستم                                                                         ای لبانم بوسه گاه بوسه ات                                                                         خیره چشمانم به راه بوسه ات                                                                         ای تشنج های لذت در تنم                                                                         ای خطوط پیکرت پیراهنم                                                                         اه میخواهم که بشکافم ز هم                                                                         شادیم یکدم بیالاید به غم                                                                         اه میخواهم که بر خیزم ز جای                                                                         همچو ابری اشک ریزم هایهای ای دل تنگ من و این دود عود؟ در شبستان زخمه های چنگ و رود؟ این فضای خالی و پروازها؟ این شب خاموش و این ارزوها؟ ای نگاهت لای لائی سحر بار گاهوار کودکان بیقرار ای نفسهایت نسیم نمیخواب شسته از من لرزه های اضطراب خفته در لبخند فرداهای من رفته تا اعماق دنیای من ای مرا با شور شعر امیخته اینهمه اتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم شعرم به اتش سوختی
نوشته شده توسط فریاد خاموش

کنارم بخواب و ...
	کنارم بخواب و به دورم بتاب و از این لب بنوش چو تشنه که آب و گل آتشی تو حرارت منم من که دیوانه ی بی قرارت منم من خدا دوست دارد لبی که ببوسد نه آن لب که از ترس دوزخ بپوسد خدا دوست دارد من و تو بخندیم نه در جاهلیت بپوسیم بگندیم بخواب آرام پیش من لبت را بر لبم بگذار مرا لمسم  کن و دل را به این عاشق ترین بسپار بخواب آرام پیش من منی که بی تو میمیرم لبت را بر لبم بگذار که جان تازه میگیرم
نوشته شده توسط فریاد خاموش

و عشق ما یکساله شد...
	یکسال پیش تو یه روز خیلی قشنگ ، خدا از همیشه عاشق تر بود ! تقویمش و نگاهی کرد ۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۸۷ شمسی . بعد یه نگاهی به زمین انداخت دید تقدیره دوتا جوون همدیگه رو ببینن . خدا لبخندی زد و از اونجایی که از نیت پاکشون خبر داشت از عشق بی تهایت خودش قسمتی رو به اون دوتا جوون بخشید . اون دوتا نه یه دل نه صد که ۱۰۰۰ دل عاشق هم شدن چون عشقشون الهی بود و آسمونی . روزها می گذشت هر روز عاشق تر از همیشه ، عشقشون رو به خدایی شدن بود رو به برتر شدن از هر حسی که تو این عالم خاکی پیداست . اونا همدیگه رو دوست داشتن از همون نقطه خاکی که توش به دنیا اومده بودن تا به اندازه عرش . از زمین تا به خدا ... اون دوتا ، من بودم و آهوی عزیزم ... مهربونم تولد یکسالگی عشقمون مبارک . آره یکسال گذشت با همه سختیاش ، شادیاش ، گریه هاش و خنده هاش . تو لحظات سختش این عشق ما بود که ما رو واسه هم نگه می داشت و خنده هاش عاشق ترمون می کرد . و حالا من بیشتر از همیشه دوست دارم . آرزو دارم از همون خدایی که عشقشو تو دل تو کاشت تا من عاشقت بشم که این عشق ابدی کنه و جاودانه . دوستت دارم از همین نقطه خاکی ...   شعله زد عشق و من از نو ،نو شدم پر شدم از عشق تو مملو شدم شوق شیدایی مرا از من گرفت من به خود برگشتم از تو تو شدم آه ، با تو من چه رعنا می شوم آه ، از تو من چه زیبا می شوم عطر لبخند خدا می گیرم و شکل آواز پری ها می شوم با تو من هم جامه ی شب می شوم هم طپش با گرگره تب می شوم با تو من هم بستر گلبرگ ها از شکفتن ها لبالب می شوم آه ، هستی جز تمنای تو نیست آه ، لذت جز تماشای تو نیست یک نفس دور از تو باشم ، مرده ام زندگی جز مرگ در پای تو نیست شعله زد عشق و من از نو ،نو شدم...
نوشته شده توسط فریاد خاموش

نامه ای برای تو ...
	بدرود اما تو خواهي بود با من ، تو خواهي بود ، خواهي گشت درون قطره اي خون در ميان رگ هاي من و يا بيرون با بوسه اي كه صورتم را مي سوزاند يا با كمربندي آتشين بر دور كمرم   شيرين من بپذير عشق بزرگي  را كه از زندگي من بيرون آمد و در تو سرزميني نيافت من تو را پس از طوفان پس از هواي باران شسته و در آبها يافتم     پاهاي زيباي تو چون ماهيان مي درخشيد   محبوبم من راهي نبرد هستم زمين را مي خراشم تا غاري برايت بسازم و در آن جا ناخداي تو با گلهايي در بستر در انتظار تو خواهد نشست ديگر نينديش ، شيرين من بر تلخي هايي كه ميان ما گذشت چون آذرخشي سوزنده و خاكسترش را جدا گذاشت   با قلبي بزرگ و سهمي از خون كه تو به من دادي براي هميشه پر از وجود عريان توست به من نگاه كن ، در ميان دريا با كوله باري نور به من نگاه كن ،                    كه در ميان شبي كه در آن پارو مي زنم دريا و شب چشمان تو اند. رفتن من ترك تو نيست. به تو مي گويم سرزمين من از آن توست در پي تسخير آن هستم نه براي دادن به توئه تنها بل به همه همه ي مردم من تمامي ميوه هاي زندگي كه مجال روئيدن نداشتند در دستان من رشد خواهند كرد و من ، خواهم آموخت چگونه گل هاي تازه را دست بزنم زيرا تو به من ظرافت را هديه كردي   شيرين من ، زيباي من تو با من مي آيي تا نبرد كنيم چهره به چهره زيرا بوسه هاي تو در قلب من ميزيند چون بيرقهاي سرخ و اگر سرنگون شدم نه تنها زمين بلكه عشق سترگي كه تو برايم آوردي مرا خواهد پوشاند تو با من مي آيي من در اين ساعت به انتظار توام در همه ساعت ها به انتظار توام و زماني كه اندوه نفرت انگيز مي رسد به او بگو كه من منتظر توام و ان گاه كه تنهايي به تو مي گويد كه حلقه انگشتت را كه نام من به آن است عوض كني با من بگو ،‌سخن بگو بگو من بايد بروم بگو هرجا كه باشم به زير باران يا زير آتش عشق من منتظر تو خواهد ماند   من در كنار تفته ترين بيابان ها و در كنار درختان ليمويي به شكوفه نشسته در هر گوشه اي كه زندگي در آن است جايي كه بهار در آن شكوفه ميزند عشق من در انتظار تو خواهم بود وقتي به تو بگويند : دوستت ندارم به ياد بياور پاهاي تنهايم را در شب كه در جستجوي پاهاي ظريف توست عشق من اگر بگويند فراموشت كرده ام حتي اگر خود نيز اين را بگويم باور نكن تو را چه كسي مي تواند از قلب من جدا كند؟ و چه كسي خون مرا مي پذيرد؟ زماني كه خونين به سوي تو مي آيم اما هنوز نمي توانم از ياد ببرم مي روم تا در هر خيابان پشت هر سنگي پيكار كنم. عشق تو ياريم مي دهد عشق تو گليست پنهان در وجودم سرشار از عطر همواره اش كه ناگهان مي شكفد در درون من چون ستاره اي بزرگ   عشق من ، شب است آب تيره ، سرزمين خفته در پيرامون منند سپيده بزودي فرا مي رسد و من در اين لحظه براي تو مي نويسم كه بگويم "دوستت دارم عزيزم " عشقمان را پاس بدار پاكش كن ، بلندش كن ، حمايتش كن آن را پيش تو مي گذارم چون مشتي از خاك با دانه هاي درون آن عشق هايي از آن خواهد رست ريشه در نم عشق ما شايد روزي مردی و زني چون ما دست به اين عشق بزنند و هنوز آتشي را بيابند كه آن ، انگشت را بسوزاند ما كه بوديم؟؟ ، مگر فرقي ميكند؟؟ آن ها دست به اين آتش خواهند زد و آتش شيرين من ، نام ساده ي تورا خواهد گفت و نام من را ، زيرا تنها تو بروي زميني كه نام مرا مي داني من كه هستم؟؟ ؛ هيچ كس مرا چون دست تو ، حتي يك دست تو نمي شناخت زيرا هيچ كس نمي دانست چگونه و يا كي قلب من مي سوزد تنها چشمان عظيم و سياه تو مي دانست دهان وسيع تو پوست تو و روح تو كه من بيدارش كردم. تا نغمه خوان همچنان پيش رود عشق من ، در انتظار توام بدرود عشق من ، در انتظار توام   و اين نامه به پايان مي رسد بي اندوهي ؛ پاهاي من بروي زمين محكمند دست من اين نامه را در جايي مي نويسد هميشه در كنار ياران خواهم بود روياروي دشمن با نام تو در دهانم و بوسه اي كه هرگز جدا نشد از من...
نوشته شده توسط فریاد خاموش

تولد عشق ...
	همیشه میگن عشق یه بار متولد میشه و برای همیشه زنده می مونه . امشب تولد عشق منه ... تولد آهوی عزیزم که بیشتر از هر چیزی تو دنیا دوسش دارم . عشق من آهوی قشنگم خیلی گشتم تا مطلبی پیدا کنم که نشون دهنده احساسم نسبت به تو باشه اما ... چه کنم که قلم هم نمیتونه تو زیبا رو توصیف کنه . عشق من تولدت مبارک ... راستی یادته روز تولد من گفتی میخوام به جات آرزو کنم به جاش آرزوی روز تولد من مال تو ... حالا میخوام آرزو کنم : خدایا آرزو دارم آهوی من همیشه شاد و خندون باشه و خوشبخت ...   این شعر رو تقدیم میکنم به آهوی عزیز : مینویسم از تو ...  از تو ای شاد ترین  تازه ترین نغمه عشق تو که سر سبز ترین منظره ای  تو که سرشار ترین عاطفه را نزد تو پیدا کردم وتو سنگ صبورم بودی در تمام لحظاتی که خدا شاهد غصه و اندوهم بود به تو می اندیشم و به تو میبالم و از تو میگیرم هرچه انگیزه درونم دارم من شباهنگام آن دم که تو را نزد خودم می بینم بهترین آرامش برترین خواهش و احساس نیاز در دلم می جوشد روزها می گذرد عشق ما رو به خدایی شدن است رو به برتر شدن از هر حسی  که در این عالم خاکی پیداست دوستت میدارم  از همین نقطه خاکی تا عرش دوستت میدارم از زمین تا به خدا…..
نوشته شده توسط فریاد خاموش

دوستت دارم ...
	دوستت دارم بیشتر از معنای واقعی کلمه دوست داشتن دوستت دارم چون تو ارزش دوست داشتن را داری دوستت دارم چون تو نیز مرا دوست می داری دوستت دارم همچو طلوع خورشید در سحر گاه عشق دوستت دارم همچو تکه ابرهای سفیدی که در اوج آسمان آبی در حال عبورند دوستت دارم چون تو رو میخواهم و تو نیز مرا میخواهی دوستت دارم از تمام وجودم ، با احساس پر از محبت و عشق دوستت دارم بیشتر از آنچه تصور می کنی دوستت دارم ، همچو رهایی پرنده از قفس و پرواز پر غرور او در اوج آسمان ها ، همچو امواج دریا که آرام به کنار ساحل می آیند و آرام نیز به دریا می روند ، همچو غنچه ای که آرام آرام باز می شود و گل می شود ، همچو اواخر زمستان که شکوفه های بهاری باز می شوند دوستت دارم همچو چشمه ای در دل کوه که آرام جاری می شود بر روی زمین و تبدیل به آبشاری می شود که از دل کوه سرازیر می شود دوستت دارم همچو مهتابی که شبهای تیره و تار را با حضورش پر از روشنایی میکند دوستت دارم همچو باران ! بارانی که تن تشنه دنیا را جان میدهد و می شوید دوستت دارم چون چشمانت این حقیقت قلبم را باور دارد دوستت دارم ، چون تو آخرین امید زندگی منی ، و لیاقت این دوست داشتن را داری دوستت دارم تا حدی که قلبم و احساسم ظرفیت این ابراز دوست داشتن را نسبت به و داشته باشند دوستت دارم ، چون با باوری عمیق در قلب من نشستی و مرا هدف و امید زندگی خود قرار داد دوستت دارم چون از زندگی ودنیا گذشته ای تا با من بمانی دوستت دارم چون نگذاشتی حتی یک قطره اشک از چشمانم سرازیر شود دوستت دارم چون که یاری ام میکنی تا از این سیلاب زندگی به راحتی عبور کنم و خودم را در دشت آرزوهایم همراه با تو ببینم دوستت دارم فراتر از باور یک رویا و فراتر از باور یک حقیقت دوستت دارم ، چون با اطمینان و اعتماد کلید قلب سرخ و پر از عشقت را به من دادی دوستت دارم چون که با احساس پر از صداقت قلم سردم را بر روی کاغذ زندگی میکشم و این شعر و ترانه ها را برایت می سرایم مجنونم از مجنون عاقل تر ، و دیوانه ام از فرهاد عاشق تر نگاه به قلب کوچک و پر از درد من نکن که همین قلب یک دنیا عشق و محبت در آن نهفته است نگاه به چشمهای آرام و خسته من نکن ، این چشم یک دنیا اشک در آن است نگاه به چهره پریشان من نکن ، این چهره عاشق چهره تو می باشد دوستت دارم چون که تو اولین و آخرین معشوق من می باشی دوستت دارم چون زمانی که دفتر عشق را می گشایی و میخوانی با خواندن نوشته هایم اشک از چشمانت سرازیر می شود
نوشته شده توسط فریاد خاموش

بیقراری های یک مرد ...
	مردها هم عاشق می شوند ... آری به راستی عاشق می شوند ُ اما این عشق از جنس دیگری ست متفاوت با عشق زنان . درست در همین جاست که برخی زنان که این تفاوت رادرک نکرده و نمی توانند این عشق را با عشق خود پیوند بزنند می اندیشند مردها از عشق هیچ نمی دانند  . در واقع نکته اصلی اینجاست که این زنان آن سرنخی از عشق خود را که باید با عشق مردان گره بخورد و یکی شود را پیدا نکرده اند . محبوبم : تو همونی که توی موج بلا واسه تو دستامو قایق میکنم اگه موجا تو رو از من بگیرن ... حتی نمی خوام این خیال و از سر بگذرونم . لحظه ای با من باش ... نیمه شب است و من امشب باز هم سوار بر براق رهسپار معراج رسیدن به تو در خیالی آسوده چنان که ستوده جهان (ص) در معراج خدا که تو سراسر عشقی و خدا ... ۹ آسمان تا آغوش تو باقی ست . آسمان اول و دوم را سرمست و پر غرور سوار بر براق خیال می تازم . سوم و چهارم بیقرار وصال پر ز امید می رانم . لحظه ای متوقف می شوم و تو راخوب می نگرم . لبخند رویایی تو جانی تازه در روح من می دمد . پنجم و ششم را می گذرم تنها می شوم تنهای تنها . نه اسبی نه فرشته ای که هیچ کس را یارای بالاتر آمدن نیست ! وه که راه چه ناهموار است ! آسمان هفتم و هشتم با فریاد دوستت دارم سرخ می شوند اینجا هیچ ستاره ای نیست تنها تو می درخشی و که از ۱۰۰ خورشید درخشان تری ... آه یک آسمان تا تو باقی ست . خسته و مجروح از خار های راه ... گریه می کنم هیچ کس گریه مردی را ندیده اما اینجا که هیچ کس نیست جز تو ... و به گریه ام می خندی با مهر دستانت را دراز میکنی جانی تازه می گیرم چند قدم بر می دارم ناگهان سراسر نور می شوم نگاهی به عقب می کنم جسمم جا مانده تنها نوری ست در هیبت یک مرد با یک دل . می آیم و می آیم دست مرا می گیری و من سخت تو را در آغوش می فشارم . به راستی که من با نخستین نگاه تو زاده شدم . و سپیده دم با دست هایت بیدار می شود ...
نوشته شده توسط فریاد خاموش

تو...
	لبانت به ظرافت شعر شهوانی ترین بوسه ها را به شرمی چنان مبدل می کند که جاندار غار نشین از آن سود می جوید تا به صورت انسان دراید و گونه هایت با دو شیار مّورب که غرور ترا هدایت می کنند و سرنوشت مرا که شب را تحمل کرده ام بی آن که به انتظار صبح مسلح بوده باشم، هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست که من به زندگی نشستم! و چشمانت راز آتش است و عشقت پیروزی آدمی ست هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد                                          و آغوشت                                          اندک جائی برای زیستن                                          اندک جائی برای مردن                                          و گریز از شهر                                          که به هزار انگشت                                          به وقاحت                                          پاکی آسمان را متهم می کند                                          کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود                                          و انسان با نخستین درد                                          در من زندانی ستمگری بود                                          که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -                                          من با نخستین نگاه تو آغاز شدم                                            توفان ها                                          در رقص عظیم تو                                          به شکوهمندی                                          نی لبکی می نوازند،                                          و ترانه رگ هایت                                          آفتاب همیشه را طالع می کند                                           بگذار چنان از خواب بر ایم                                          که کوچه های شهر                                          حضور مرا دریابند                                                                       دستانت آشتی است                                                                       ودوستانی که یاری می دهند                                                                       تا دشمنی                                                                       از یاد برده شود                                                                        پیشانیت ایینه ای بلند است                                                                       تابناک و بلند،                                                                       که خواهران هفتگانه در آن می نگرند                                                                       تا به زیبایی خویش دست یابند                                                                       دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند                                                                        تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید                                                                       تا عطش                                                                       آب ها را گوارا تر کند؟                                                                       تا آ یینه پدیدار آئی                                                                       عمری دراز در آن نگریستم                                                                       من برکه ها ودریا ها را گریستم                                                                       ای پری وار درقالب آدمی                                                                       که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!                                                                       حضور بهشتی است                                                                       که گریز از جهنم را توجیه می کند،                                                                       دریائی که مرا در خود غرق می کند                                                                       تا از همه گناهان ودروغ                                                                       شسته شوم                                                                       وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود
نوشته شده توسط فریاد خاموش

رسیدن حقیقت است
	برای او که بیقرار وصالش هستم یک روز به سراغت خواهم آمد با عشق ! با وجود خستگی هایم تو مرا خواهی پذیرفت یک روز برایت قصه ای خواهم خواند از عشق ! و تو به قصه ام با تمام غم هایش گوش فرا خواهی داد یک روز تو را به دشتی خواهم برد پر از شقایق و تو با تمام خستگی هایت با من همراه خواهی شد یک روز برای همیشه تو را با خود می برم ، به نا کجا و تو با تمام دلتنگی هایت با من   خواهی آمد و چشم هایی که دوباره یکدیگر را خواهند یافت ، رسیدن هایی که دیگر میان جاده های دوری راه گم نمی کنند زمینی که ما را در کنار هم خواهد دید و ماه و خورشیدی که برای همیشه بر من و تو خواهند تابید
نوشته شده توسط فریاد خاموش

تولدی دوباره
	من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است سلام بچه ها ُ سلامی به بلندی فریادی خاموش این پست اول منه و راستش نمیدونم باید از کجا شروع کنم . قبل از هر چیز باید از آهو که خیلی برام عزیزه تشکر کنم که این فرصت رو به من داد تا پس از مدت ها بازم فریاد خاموش به صحنه وبلاگ نویسان برگرده  . گرچه از گذشته کوله باری از خاطرات تلخ رو دوشم سنگینی میکنه  اما امیدوارم بااین تولد دوباره و با کمک شما عزیزان از این گمشدگی در گذشته رها بشم . اینم یه شعر از خودم که به همین مناسبته : می آیم باز شاید که تو تنها باشی شاید که تو از جنس منو ما باشی تنها می آیم تا زیر سایه ی چشمان تو تنها نباشم بهار جای دوری نیست من می دانم و گوش زمستان کر !!
نوشته شده توسط فریاد خاموش

	با عشق تو به کمال و زیبایی رسیدم تو یه قطــــــــــــــــره از خــــــــــدایی همدرد ... فصل تازه عبارات عاشقانه شعری برای تو ... میلاد تو میلاد منه نشانه های زن و شوهر بودن!!!! صدا FIRE LOVE دلایلی که باعث میشن عاشقت باشم فقط تو silence روزت مبارک!